Uyuyan Kadın

Perec’in Uyuyan Adam’ından esinlenen Uyuyan Kadın, internet ve teknoloji çağında yabancılaşmaya odaklanıyor. İç içe geçen kadın figürleri üzerinden ilerleyen film, sentetik görüntüler ve yönetmenin ses klonu aracılığıyla, manevi kopuş halindeki dünyanın portresini çiziyor. Yarı otobiyografik özgün bir senaryodan yola çıkan film, deneme-film biçiminden beslenen yapısıyla kurmaca ve hafıza arasındaki sınırları silikleştirirken Resnais, Marker, Antonioni ve Akerman’ın sinemasından izler taşıyor.

Inspired by A Man Asleep by Georges Perec, A Woman Asleep explores contemporary alienation in a world of constant connection. Following a shifting group of women, the film uses synthetic imagery and the director’s own voice clone to reflect a society that keeps looking, yet no longer truly sees or feels. Based on an original, semi-autobiographical script, A Woman Asleep takes an essayistic form, echoing Resnais, Marker, Antonioni, and Akerman as fiction, memory, and reflection blur.